OPINYON || Ang Katotohanan ay Hindi Lisensya para Mapanakit

Sa isang organisasyong pinamumunuan ng kabataan, ang pagsasabi ng totoo ay mahalaga. Ito ang pundasyon ng pananagutan, ng pagbabago, at ng pag-unlad. Ngunit sa parehong antas ng kahalagahan ay ang paraan ng paghahatid ng katotohanang ito. Dahil ang katotohanan, kapag inihayag nang walang paggalang, ay nagiging sandata sa halip na gabay. Maraming tungkulin sa loob ng organisasyon ang hindi lantad sa mata ng lahat. Ang pakikipag-ugnayan sa administrasyon, ang pagproseso ng mga dokumento, ang pag-aasikaso ng pirma, at ang pagsunod sa mga patakaran ng institusyon ay hindi simpleng gawain. Ang mga ito ang dahilan kung bakit may bisa, direksyon, at pagkilala ang mga proyekto ng organisasyon. Ang pagbansag sa ganitong tungkulin bilang “pagpapapirma lamang” ay hindi lamang pagmamaliit sa trabaho—ito ay pagbalewala sa responsibilidad na kaakibat ng posisyon. Ang puna ay may bigat. May kakayahan itong magbigay-linaw, ngunit maaari rin itong magdulot ng pagkasira ng tiwala kapag binitiwan nang walang konsiderasyon. Ang pagiging prangka ay hindi katumbas ng pagiging mapanakit. Ang pagiging totoo ay hindi nangangahulugang isinasantabi na ang dignidad ng kausap. Kapag ang mga salita ay naging mapanghusga sa halip na mapanuri, nawawala ang diwa ng kolektibong pamumuno. Sa loob ng organisasyon, ang respeto ay hindi nasusukat sa ranggo kundi sa pakikitungo. Ang hindi pagsagot, ang pag-iwas sa maayos na diyalogo, at ang pagpapahayag ng sama ng loob sa paraang tila binabawasan ang ambag ng iba ay hindi anyo ng tapang. Ito ay anyo ng kakulangan sa komunikasyon. Ang tunay na lakas ay ang kakayahang magsabi ng puna nang harapan, malinaw, at may layuning magtuwid—hindi manakit. Mahalagang kilalanin na ang lahat ng lider ay nasa proseso ng pagkatuto. Walang perpekto, at walang iisang tao ang may hawak ng lahat ng sagot. Ngunit ang pagkatutong ito ay hindi dapat maganap sa pamamagitan ng panlalait o pagpapababa ng loob ng kapwa. Ang kultura ng organisasyon ay hinuhubog ng mga salitang pinipili nating gamitin, lalo na sa mga sandaling may tensyon at pagod. Ang TLEaders’ League ay hindi dapat maging espasyo kung saan normal ang pagdududa sa intensyon ng kapwa o ang pagbabalewala sa sakripisyo ng iba. Ito ay dapat maging lugar ng malinaw na usapan, matibay na prinsipyo, at makataong pamumuno. Ang puna ay dapat magsilbing tulay tungo sa pagbabago, hindi sandatang ginagamit laban sa kapwa lider. At dito dapat tumindig ang organisasyon. Hindi dapat pinapalakpakan ang “katotohanan” kung ito ay ibinibigay sa paraang nakapananakit. Hindi dapat normalisahin ang pananalitang bumabawas sa dignidad ng kapwa sa ngalan ng pagiging prangka. At lalong hindi dapat tanggapin ang katahimikan bilang sagot sa mga isyung nangangailangan ng malinaw at bukas na pag-uusap. Kung tunay na nais ang pagbabago, dapat tayong magsimula sa wika ng respeto. Sapagkat ang organisasyong marunong magsabi ng totoo nang may dangal ay organisasyong handang umunlad. At ang katotohanang walang paggalang ay hindi katapangan—ito ay pagkukulang na kailangang itama.