Tahimik sa Gitna ng Taon, Maingay sa Eleksyon — Tama Ba Ito?

Isipin ang ganitong sitwasyon: araw ng eleksyon  puno ang venue, aktibo ang lahat, may diskusyon, may interes, at tila buhay ang organisasyon. Ngunit matapos ang eleksyon, biglang tatahimik. Kapag may kailangang pag-usapan, walang dumadalo. Kapag may kailangang ratipikahin, ipinagpapaliban. Kapag may kailangang resolbahin, hinihintay na lang ang susunod na eleksyon. Sa ganitong kalagayan, tanong: buhay pa ba ang General Assembly, o isa na lamang itong seremonyang ginaganap kapag may posisyon na nakataya?

Ang pananaw na dapat gawin lamang ang General Assembly kapag eleksyon ay mapanganib. Unti-unti nitong binabago ang kahulugan ng partisipasyon — mula sa responsibilidad tungo sa pagiging opsyonal. Kapag pinili nating hintayin ang eleksyon bago kumilos, ipinapakita natin na mahalaga lamang ang boses ng mga miyembro kapag may boto silang ibibigay, hindi kapag may direksyong dapat pagkaisahan. Ito ay tahimik na paglihis sa tunay na diwa ng General Assembly bilang pinakamataas na katawan ng organisasyon.

Mas mabigat ang implikasyon nito lalo na kung may mga hindi pa nararatipikang probisyon, may mga natitirang usapin, at may mga prosesong kinakailangang tapusin. Ang pagpapaliban sa General Assembly ay hindi lamang simpleng pag-adjust ng schedule; ito ay pag-antala sa desisyon, pag-iwas sa deliberasyon, at unti-unting paghina ng pananagutan. Ang organisasyon na naghihintay lamang ng eleksyon upang kumilos ay hindi aktibong pinamamahalaan—ito ay pinapatakbo lamang kapag may kompetisyon.

Bilang isang academic organization, inaasahang tayo ang modelo ng maayos na pamamahala at aktibong partisipasyon. Hindi sapat na maging maingay lamang tuwing eleksyon. Ang tunay na lakas ng organisasyon ay makikita sa kakayahan nitong harapin ang mahahalagang usapin kahit walang kasamang kampanya, kahit walang popularidad, at kahit walang personal na interes. Doon nasusukat ang tunay na liderato at kolektibong pananagutan.

Kung hahayaan nating maging aktibo lamang ang General Assembly tuwing eleksyon, unti-unti nating pinapahina ang kultura ng pakikilahok. Nagiging normal ang hindi pagdalo. Nagiging katanggap-tanggap ang hindi pakikinig. At sa huli, ang pinakamataas na kapulungan ng organisasyon ay nagiging tahimik , hindi dahil walang dapat pag-usapan, kundi dahil nasanay tayong magsalita lamang kapag may boto.

Ang General Assembly ay hindi lamang kaganapan. Ito ay boses ng organisasyon. At kapag pinili nating gamitin ito lamang tuwing eleksyon, pinipili rin nating patahimikin ang organisasyon sa mga panahong higit itong kailangang marinig.